Televizija visoke definicije - HDTV (engl. High Definition Television) predstavlja novi televizijski standard koji je sve više u upotrebi. Ovaj standard daje mnogo bolji kvalitet slike od klasične televizije jer se zasniva na povećanom broju linija i promenjenom odnosu širine i visine televizijske slike.
Japanci su prvi razvili televiziju visoke definicije i njihov predlog je bio 1125 linija. Da bi ostvarili kompatibilnost sa postojećom klasičnom televizijom, Evropljani i Amerikanci su se zalagali za dvostruki broj linija postojećih sistema, što je za evropski standard 1250, a za američki 1050 linija. Utvrđeno je da je za gledaoca povoljnija slika sa tzv. "širokim ekranom", odnosno odnosa širine i visine slike 16:9. Da bi se dobila što kvalitetnija slika predložena je progresivna analiza i to sa učestanošću slike 50 Hz u Evropi i 60 Hz u Americi.
 
Danas je u upotrebi nekoliko standarda za broj linija, učestanonosti slike, kao i načina na koji se vrši analize slike. Postoji više standarda za broj linija HDTV slike. U tabeli ispod je dato nekoliko HDTV standarda koji se najviše koriste.
{mosimage}  
I-analiza slike sa proredom (engl. Interlaced)
P-progresivna analiza slike (engl. Progressive)

Od samog nastanka televizija je bila konkurencija kinematografiji, težilo se što boljem kavlitetu TV slike na što većem ekranu. Sa povećanjem dijagonale ekrana i istim brojem linija kod klasične televizije dobijao se sve lošiji kvalitet slike. To je bio glavni nedostatak televizije u odnosu na kinematografiju. Televizija je sa druge strane imala prednost u jednostavnijoj obradi slike tj. lakšoj montaži, a samim tim i jeftinijoj proizvodnji. Iako konkurencija jedna drugoj one su i usko povezane. Veliki broj filmova koji se prikazuju putem televizije je sa celuloidne trake. Uređaj koji prilagođava emitovanje filmova sa celuloidne trake TV standardu zove se telekino.

Sve prednosti televizije kinematografija je mogla da iskoristi tek sa povećanjem broja linija u TV slici, odnosno pojavom televizije visoke definicije. HDTV daje mogućnost prikazivanja slike na velikim ekranima zadovoljavajućeg tehničkog kvaliteta. Za potrebe kinematografije snimanje se vrši HDTV kamerom i HDTV magnetoskopom. Montaža idistribucija materijala se radi na magnetnoj traci a ne na celuloidnoj filmskoj traci. U upotrebi je HDTV standard sa 1080 linija, progresivnom analizom i 24 slike u sekundi. Broj slika u sekundi je isti kao na filmskoj traci.

Digitalizacija televizije je omogućila realizaciju HDTV difuzije, što je i bio glavni cilj, dopremiti kvalitetniju TV sliku do krajnjeg korisnika tj.gledaoca. Najpre su veliki sportski događaji kao što je Olimpijada i Mondijal realizovani televizijom visoke definicije. Na sportskim terenima su bile HDTV kamere, signal od reportažnih HD kola se prenosio u HDTV formatu preko satelite do TV centara i krajnjih korisnika. Gledaoci koji su imali HDTV satelitske prijemnike mogli su da gledaju mnogo kvalitetniju sliku nego oni koji su gledali klasičnu televiziju. Pošto HDTV standard nije u potpunosti zamenio standardnu televiziju, industrija je razvila uređaje koji omogućuju prilagođavanje HDTV signala standardnoj televiziji (SDTV) i obrnuto. To su tzv. "apkonvertori" (engl. upconvertor) koji SDTV signal prilagođavaju televiziji visoke definicije i "daunkonvertori"(engl. downconvertor) koji HDTV signal prilagođavaju standardnoj televiziji. Takođe, razvijena je i "multi-format" profesionalna video oprema. Tako imamo kamere koje su opremljene sa 720P i 1080I interfejsima, produkcijske video miksere koji podržavaju HDTV i SDTV standard, oprema koja služi za distribuciju TV signala može da radi sa HDTV i SDTV signalima itd.

Zemlje koje su prve uvele digitalizaciju u televiziji i prešle na digitalno emitovanje, Japan i SAD, su i prve počele da koriste HDTV. U Evropi su pojedine TV stanice počele da emituju svoje programe u HDTV standardu preko satelita. Takođe i prenosi utakmica nekih nacionalnih fudbalskih liga se realizuju u HDTV tehnici. Gledaoci u Srbiji mogu jedino preko satelita da gledaju televizije koje emituju HDTV, uz posedovanje odgovarajućih satelitskih prijemnika.