Ko je on line

We have 34 guests online
Zajednički antenski sistem - ZAS
Written by panta   
Friday, 01 August 2008 22:45
Article Index
Zajednički antenski sistem - ZAS
Page 2
All Pages
Zajednički antenski sistem (ZAS) predstavlja deo telekomunikacijskog sistema, koji je namenjen prijemu TV signala i njegovoj distribuciji do krajnjih korisnika, ograničenim na jedinstvene građevinske celine (tipa stambene zgrade ili manji blokovi stambenih zgrada), a čiju izgradnju, a kasnije i održavnje, finansiraju sami korisnici. Za razliku od velikih KDS-a, gde su vlasnici svih resursa posebna pravna lica (provajderi kablovske TV), kod ZAS-a, vlasnici tehničkih resursa su sami korisnici.

Zajednički antenski sistem (ZAS) predstavlja deo telekomunikacijskog sistema, koji je namenjen prijemu TV signala i njegovoj distribuciji do krajnjih korisnika, ograničenim na jedinstvene građevinske celine (tipa stambene zgrade ili manji blokovi stambenih zgrada), a čiju izgradnju, a kasnije i održavnje, finansiraju sami korisnici. Za razliku od velikih KDS-a, gde su vlasnici svih resursa posebna pravna lica (provajderi kablovske TV), kod ZAS-a, vlasnici tehničkih resursa su sami korisnici.
 
Težnja krajnjih korisnika za gledanjem svih zemaljskih TV programa koji su dostupni na određenoj teritoriji, pri čemu se svi oni ne emituju sa istih predajnika (iz istih pravaca) i sa podjednakim intenzitetom, predstavlja osnovni razlog visoke cene opreme neophodne za ostvarivanje kvalitetnog prijema.

Za ostvarivanje prijema željenog zemaljskog analognog TV signala neophodno je posedovanje:
•    zemaljske VHF/UHF antene koja se postavlja na mestu gde postoji optička vidljivost sa TV predajnikom tj. mestom odakle se emituje željeni TV signal,
•    koaksijalnog kabla kojim se TV signal distribuira do TV prijemnika (krajnjeg korisnika),
•    i naravno televizijskog prijemnika.

Ovako specificirana oprema je dovoljna jedino u skoro idealnim uslovima gde je predajnik dovoljno blizu mestu prijema i gde nema fizičkih prepreka koje bi ometale prijem, gde se svi TV programi emituju sa jednog predajnika i to sa približno istim  intenzitetom i gde nema velike dužine koaksijalnog kabla između antene i TV prijemnika. U realnosti uslovi su daleko od idealnih.

Gradske sredine su obično gusto naseljene relativno visokim zgradama koje onemogućavaju nisko postavljenim antenama direktnu optičku vidljivost sa mestom emitovanja analognog TV signala a samim tim rezultuju oslabljen nivo i kvalitet prijema. Rešenje je u postavljanju prijemnih antena po krovovima zgrada ili višespratnih privatnih kuća i korišćenju dodatnih pojačava u cilju eliminisanja gubitaka koji nastaju usled velike dužine koaksijalnog kabla.

Različiti TV programi koji su dostupni u nekoj gradskoj sredini se najčešće emituju sa potpuno različitih lokacija koje su različito udaljene od individualnog mesta prijema. Zbog relativne usmerenosti prijemnih TV antena neophodo je posedovanje većeg broja istih, a zbog neujednačenosti prijemnog nivoa, neophodno je posedovanje prijemnih TV antena sa različitim pojačanjem ili korišćenje dodatnih pretpojačavačkih stepena za one najslabije TV programe.

Korisnički TV prijemnik ima samo jedno mesto na sebi predviđeno za konekciju antenskog kabla što znači da bi sve one antene kojima se omogućuje najkvalitetniji prijem pojedinih TV programa primljenih iz različitih pravaca, trebalo spojiti preko neke vrste udruživača u jedan kabl. Zadatak udruživača nije samo da fizički udruži određeni broj antena u jedan koaksialni kabl već treba i dodatno da filtrira pojedine TV signale. Tačnije treba da udruži iz svakog pravca samo one signale koji su kvalitetni - bez smetnji i dovoljno jaki, a da pritom spreči da jedan te isti TV signal prodre u udruživač iz više od samo jednog pravca. Prodiranje jednog istog TV signala sa dve različite antene kao rezultat daje „sliku sa senkom“ ili duplu sliku pri čemu je ona druga pomerenu po horizontali. Iz tih razloga pomenuti udruživač možemo nazvati antensko-filterskom skretnicom. Pored toga njen zadatak je i da omogući da izlazni nivoi filtriranih TV signala budu što približniji nekom referentnom nivou, kako bi se mogli linearno pojačati u cilju distribucije sa krova do TV prijemnika.

U realnosti, za maksimalno kvalitetan prijem željenih programa je neophodno posedovanje ne jedne antene, koju može montirati bilo ko ko se ne boji visine, već antenskog sistema koji može implementirati samo stručna osoba koja ima i neophodnu mernu opremu potrebnu za merenje prijemnih signala na osnovu kojih će i biti specificirana kompletna oprema. Dakle, troškovi se znatno uvećavaju sa povećavanjem broja TV programa koje krajnji korisnik želi da gleda. Sa druge strane maksimalni broj programa koje je u opšte i moguće gledati, limitiran je brojem emitera na datoj teritoriji. Želja za gledanjem nekog, korisniku poznatog TV programa koji se ne emituje na teritoriji korisnika, ovakvim tehničkim rešenjem ostaje samo u domenu želje.

U naseljenenim sredinama gde preovladavaju individualne porodične kuće, implementiranje individualnih antenskih sistema i nije vekiki problem jer se po jednom krovu obično montira jedan antenski sistem, što gledano sa aspkta estetike i potrebnog prostora za montažu, nije strašan problem. Za jedan nosač, na kome je montirano nekoliko antena, pretpojačavača, pojačavač i filterska skretnica, na jednom krovu je više nego dovoljno prostora. Problem se javlja na krovovima zgrada u kojima postoji veći broj korisnika gde svako od njih treba da ima individualni antenski sistem.
TerAntPojacavac
Najelegantnije tehničko rešenje se ogleda u implementiranju jednog antenskog sistema koji će primiti sve, u etru iznad tog krova prisutne TV signale, uslovno pretpojačati do referentnog nivoa potrebnog za filtersko udruživanje, zatim tako udružene signale pojačati izlaznim pojačavačima snage do nivoa neophodnog za distribuciju do svih korisnika u dotičnoj zgradi. Ovakvo tehničko rešenje može se nazvati Zajednički antenski sistem. Troškovi njegove implementacije su viši nego li troškovi individualnog antenskog sistema zato što on podrazumeva korišćenje profesionalnije opreme. Prijemne antene imaju veća pojačanja, pretpojačavači su frekventno selektivniji, izlazni signali iz udruživačkih modula skoro da nemaju ili imaju vrlo mala odstupanja od nekog referentnog nivoa, a izlazni pojačavači su snažniji. Sam distribucioni stepen se razlikuje ne samo u dužini koaksijalnog kabla već i u neophodnosti korišćenja određenog broja antenskih razvodnika i otcepnika. Iako su ukupni troškovi nabavke, isporuke i montaže zajedničkog antenskog sistema viši i do deset puta od troškova implementacije individualnog antenskog sistema na istoj lokaciji, pojedinačni troškovi korisnika zajedničkog antenskog sistema čine maksimalno pedeset procenata vrednosti troškova korisnika individualnog antenskog sistema. Troškovi održavanja zajedničkog antenskog sistema po korisniku su dvadeset puta manji nego li troškovi održavanja u slučaju da korisnik poseduje individualni antenski sistem.

Last Updated on Saturday, 12 February 2011 20:13